Młodzi, gdzie by to nie było, instynktownie szukają ideałów krzepiących siły, z którymi mogliby wkroczyć w dojrzałe życie, w świat rozczarowań, jak choćby ten, który otworzył się przed nami w 1939 r. Do polskiego Liceum i Gimnazjum w Villard-de-Lans koło Grenoble trafiłem w 1941 r. W tej przedziwnej szkole, w której obok żołnierzy, nastolatków, w jednej ławie zasiadały dzieci polskich emigrantów, górników z Nordu, w której profesorami byli profesorowie uniwersytetów, poznałem katechetę, wychowawcę: ks. Bronisława Bozowskiego[/bio].
Jak prawie wszyscy moi koledzy, jak młodzi na całym świecie, należałem do niepoprawnych marzycieli. A marzyło nam się lepsze jutro Polski i świata. I mieliśmy tej wiary tyle, że nic nam więcej do szczęścia nie było potrzeba, ze na żadną inną nie było już w naszej wyobraźni miejsca. « Bozower », tak nazywalismy naszego kapelana, starał się naszą zajętą doczesnymi pragnieniami wyobraźnię wzbogacić o wiarę w Boga, w życie pozagrobowe. Ba, ale kiedy się ma szesnaście, siedemnaście lat, życie wydaje się boskie, tak wiele obiecujące, że bez pomocy, samorodnie odczuwa się wieczność. Bozower znał nas zbyt dobrze, by o tym nie wiedzieć. Być może dlatego spierał się z nami, z materialistycznie przez nas pojmowanym światem. Podziw dla swojej wiary budził w nas przez szacunek, z jakim odnosił się do naszych poglądów.
Pamiętam lekcję, podczas której bezpardonowo zaatakowaliśmy Bozowera demagogicznym pytaniem : « Czy może nam ksiądz w przybliżeniu podać datę, kiedy łaska boska spłynęła na ludzi i uczłowieczyła ich na tyle, by mogli powrócić do raju, do Boga ? » Godzina lekcyjna minęła nam szybciej niż zwykle, po niej mieliśmy lekcję biologii z panią profesor Zofią Łukasiewicz, zdrobniale Jamochłonem zwaną, a po niej z prof. Tarło-Mazińskim. Po trzech godzinach namiętnych, z wypiekami na twarzy prowadzonych sporów, na placu boju pozostali niezwyciężeni profesorowie i my, młodzi, niepokonani przez ich wiedzę.
Jeszcze teraz, przypominając, odczuwam ciepło, radość z tamtej dyskusji. Co to znaczyło dla nas młodych zmierzyć się z takimi autorytetami i pozostać przy swoim nieośmieszonym «Ja» ! Była to uskrzydlająca lekcja tolerancji ! Lekcja, której nie można zapomnieć.
Bozower oczywiście bolał nad tym, że nie podzielamy jego wiary, a jednocześnie pozwalał nam krzepnąć w poglądach jakże odmiennych od swoich. Uczestniczył całym sercem w budowie naszego życia tu, na ziemi, chociaż swoje jutro widział na tamtym świecie. Był nam bliski przez szacunek, z jakim odnosił się do naszej odmienności. Był nam bliski przez utopijną, podobną do naszej, wiarę w lepsze jutro Polski i świata.