Zbiory

Urodzony 28 stycznia 1904 r. w Dąbrowie na Śląsku (Polska), Ernest był wybitnym profesorem matematyki, a także miłośnikiem muzyki i śpiewu. Prowadził wiele chórów w Czechosłowacji, w Polsce i na Śląsku, zanim na początku roku szkolnego 1940 znalazł się w Villard-de-Lans. Towarzyszyła mu żona, Małgorzata. W Villard-de-Lans uczył matematyki i założył chór, którym kierował. Chór ten odegrał zasadniczą rolę w relacjach Liceum z mieszkańcami miasteczka i okolic. W 1944 r., po aresztowaniu Wacława Godlewskiego, Ernest Berger został dyrektorem Liceum i zaangażował się w wydarzenia na płaskowyżu Vercors; w latach 1945-1946 sytuacja uświadomiła mu konsekwencje zmian ustrojowych w ojczyźnie. Jego żona prowadziła sekretariat Liceum. Po wojnie oboje wrócili do Polski. Ernest zmarł w 1958 r.

Urodzona 23 lutego 1927 r. w Pont-à-Mousson (departament Meurthe-et-Moselle, Francja). Rodzina Delingierów mieszkała w Metz, gdzie ojciec pracował w polskiej Kasie oszczędności. Po zajęciu Francji przez okupanta rodzina schroniła się w Tuluzie. Ojciec pracował wtedy dla polskiego Czerwonego Krzyża i dla Ruchu Oporu. Został aresztowany w marcu 1941 r. Jerzy, jego najstarszy syn (brat Wandy), podjął naukę w polskim Liceum w Villard-de-Lans na początku roku szkolnego 1942 r. Wanda dołączyła do niego rok później. Jerzy został zabity przez Niemców podczas walk na płaskowyżu. Wanda, zrozpaczona po śmierci brata, kontynuowała naukę w Liceum aż do jego zamknięcia. Następnie przeniosła się do liceum w Paryżu, gdzie zdała maturę. Uczęszczała na zajęcia w paryskim Institut scientifique de beauté {Naukowy Instytut Urody], później zrobiła karierę jako wykładowca estetyki, aż wreszcie została dyrektorką do spraw kształcenia we francuskim oddziale firmy Heleny Rubenstein. Wyszła za mąż za Mieczysława Jóźwiaka (zmarłego w 1995 r.), a potem za Guya Devillersa. Wanda zmarła w 2018 r.

Urodzona w 1913 r. w Polsce. Helena była guwernantką dwojga dzieci w rodzinie szlacheckiej. Po wybuchu wojny wyjechała razem z tą rodziną na południe Francji, a potem do Villard-de-Lans. W Liceum pracowała jako szwaczka, zajmowała się również bielizną. Pozostała w Villard-de-Lans do końca życia. Pracowała jako intendentka w La Clarté, gimnazjum dla dziewcząt, prowadzonym przez Marcela i Denise Malbos, dawnych nauczycieli Liceum. Była kimś więcej niż osobą zatrudnioną przez rodzinę Malbosów : była członkiem rodziny, z którą spożywała wszystkie posiłki. Została również matką chrzestną jednego z ich dzieci. Helena zmarła w 2009 r.

Urodzona 10 marca 1928 r. w Chambon-Feugerolles (departament Loary, Francja). Rodzice Józefy wyemigrowali do Francji zaraz po Pierwszej Wojnie światowej. Jej ojciec pracował w kopalniach węgla i przedwcześnie zmarł. Jej matka podjęła pracę, żeby zapewnić byt rodzinie. Józefa mogła więc dalej się uczyć. W latach 1942-1946 była uczennicą Liceum w Villard-de-Lans. Później kontynuowała naukę w Paryżu, gdzie zdała maturę. Podjęła studia na Sorbonie, a potem wyszła za mąż za swojego dawnego nauczyciela języka polskiego, Stanisława Roszkiewicza. W roku 1949 oboje wyjechali do Polski. W 1950 r. Stanisław został aresztowany. Po wyjściu na wolność nie mógł dostać pracy. Rodzinę utrzymywała więc Józefa, pracując jako księgowa.

Urodzona 11 maja 1932 r. w Nîmes (departament Gard, Francja). Rodzice Krystyny wyemigrowali z Polski w 1930 r. Ojciec pracował w zagłębiu węglowym w Alès, a w czasie wojny przedostał się do polskiej armii we Włoszech. Krystyna podjęła naukę w Liceum w 1944 r. Po zamknięciu Liceum wróciła do Gard, gdzie zdała maturę i została dyplomowaną sekretarką. Znalazła zatrudnienie jako sekretarka w odlewniach Alstom, i wyszła za mąż za Maurice’a Haona, jednego z tamtejszych pracowników. Obecnie, w 2025 r., Krystyna ciągle jest pośród nas.

Urodzona w 1930 r. w Villard-de-Lans (departament Isère). Rodzice Suzette byli właścicielami Hôtel du Parc et du Château, w którym mieszkali, i który Liceum obrało sobie za siedzibę. Bliskość tych 800 uczniów i profesorów, codzienne z nimi kontakty, wywarły silny wpływ na okres jej młodości. Po zamknięciu liceum Suzette dalej się uczyła w Villard-de-Lans i w Grenoble, podróżowała do Włoch i Anglii, po czym wróciła do odnowionego domu rodziców, żeby im pomóc nim zarządzać. W 1956 r. wyszła za mąż i razem z mężem (aż do separacji w 1967 r.) często zmieniała miejsca pobytu . Następnie wróciła do Villard-de-Lans. Hôtel du Parc et du Château został sprzedany miastu Awinion. Ojciec Suzette kierował agencją nieruchomości. Rozwijali ją wspólnymi siłami, a następnie Susette przejęła kierownictwo firmy i pracowała na tym stanowisku do przejścia na emeryturę w 2006 r. Suzette resztę życia spędziła w Villard-de-Lans, zawsze wiernie uczestnicząc w zjazdach byłych uczniów i przyjaciół polskiego Liceum. Zmarła w 2022 r.

Urodzona 2 kwietnia 1933 r. w La Mure (departament Isère, Francja). Rodzina Franciszki mieszkała w zagłębiu węglowym La Mure, w departamencie Isère. W 1944 r. Franciszka podjęła naukę w polskim Liceum w Villard-de-Lans, a w 1946 r. przeniosła się do liceum w Paryżu, gdzie w 1948 r. zdała « małą maturę ». Wróciła do La Mure, by studiować w sekcji handlowej. Później, nadal mieszkając w La Mure, kolejno pracowała dla Zagłębi Węglowych Delfinatu, i, po wyjściu za mąż za Maurice’a Bérarda, dla rodzinnego przedsiębiorstwa (ekspertyzy i karoserie). Wierna uczestniczka dorocznych spotkań byłych uczniów Liceum, Franciszka zawsze podkreślała, że była jego najmłodszą uczennicą. Zmarła w 2023 r.

Jak sama nazwa wskazuje… brak informacji

Urodzony 20 stycznia 1909 w Samborze (ówczesna Polska).Tadeusz był jednym z czternaściorga dzieci, z których czworo zmarło wkrótce po urodzeniu. Jego ojciec pracował przy budowie kolei Kraków-Lwów. Życie braci i sióstr, którzy osiągnęli wiek dojrzały, było związane z miejscowościach na trasie tej budowy. Tadeusz zakończył edukację już na poziomie podstawowym, co wówczas było normą. Zawsze tego żałował.

W 1929 r. Tadeusz wstąpił do 19 Pułku Piechoty Odsieczy Lwowa i do szkoły oficerskiej. W momencie niemieckiej inwazji w 1939 r. był związany z II Pułkiem Lotniczym Armii Kraków. Został ewakuowany do Francji przez Bukareszt. W 1940 r. podjął naukę w polskim Liceum w Villard-de-Lans, maturę zdał w 1941 r., po czym przeniósł się do Tuluzy, gdzie rozpoczął pracę w tamtejszych fabrykach lotniczych. Po zajęciu wolnej strefy przez Niemców przeszedł przez Pireneje i następnie drogą morską dostał się do Szkocji, gdzie zaciągnął się do lotnictwa.

Po wojnie przez krótki czas pracował w Ambasadzie polskiej w Londynie; tam poznał swoją żonę. Oboje przenieśli się z Londynu do Huntingdonu, gdzie Tadeusz pracował jako inżynier. Na emeryturę przeszedł w 1976 r. Zmarł w 1978 r.

Urodzona 31 października 1929 r. w Lublińcu (Polska). W momencie zajęcia Polski przez Niemców rodzina Krystyny mieszkała w Krakowie, gdzie jej ojciec służył w lotnictwie. Ojciec Krystyny usiłował przedostać się przez Rumunię na Zachód, w Rumunii został aresztowany, uciekł z niewoli i przedostał się do polskiej armii we Francji. Reszta rodziny także dotarła do Rumunii, a osiem miesięcy później – do Lyonu, potem do Vichy, i wreszcie do schroniska Polskiego Czerwonego Krzyża w Pirenejach. W 1942 r. Krystyna podjęła naukę w polskim Liceum w Villard-de-Lans, którą kontynuowała w liceum paryskim, gdzie zdała maturę. Nie podjęła dalszych studiów, co nie przeszkodziło jej pracować jako dziennikarka i sekretarka redakcji w różnych pismach, w tym w Le Nouvel Observateur i Reader’s Digest. Jest solidną podporą Stowarzyszenia byłych uczniów. Poślubiła Claude’a Fassinę. Obecnie, w 2025 r., Krystyna wciąż jest wśród nas.

Urodzony 14 września 1923 r. w Zadwórzu (ówczesna Polska). Ferdynand był małym chłopcem, kiedy cała rodzina wyemigrowała do Francji. Jego ojciec pracował w odlewniach żelaza w Hayange (departament Moselle). Po wypowiedzeniu wojny Ferdynand wstąpił do Polskiej Armii we Francji. Po klęsce dostał przydział do obozu pracy w Guarrigues — Château de la Bastide, na południu Francji. Zdemobilizowany, w 1941 r. dotarł do polskiego Liceum w Villard-de-Lans. Opuścił je w lutym 1944 r. i przez Pireneje, a następnie przez Hiszpanię przedostał się do Wielkiej Brytanii. Wstąpił do szkoły oficerskiej Wojska polskiego w Szkocji. Zdemobilizowany w 1946 r. wrócił do Francji i został projektantem przemysłowym. Zmarł w 1988 r.

Urodzony 26 września 1931 r. w La Machine (departament Nièvre, Francja). W okresie międzywojennym rodzina Henryka wyemigrowała do Francji. Jego ojciec pracował w zagłębiu górniczo-hutniczym Schneider. Henryk przyjechał do Villard-de-Lans w 1944 r., zaraz po tragicznych wydarzeniach w Vassieux-en-Vercors. Pozostał tam aż do zamknięcia szkoły, a następnie kontynuował naukę w polskim liceum w Paryżu, gdzie zdał maturę w 1950 r., a potem wrócił do Polski. Studiował na Politechnice Warszawskiej. W 1956 r., po ślubie z Sabine Dadan, wrócił do Francji. Pracował w Annecy w Firmie Metrix. Obecnie, w 2025 r., Henryk jest wciąż wśród nas.

Urodzona 9 lutego 1926 r. w Kamieńcu Wielkopolskim (Polska). Kiedy Janina miała trzy lata, umarła jej matka. Siostra jej matki towarzyszyła ojcu Janiny i czwórce jego dzieci, kiedy w 1930 r. wyemigrowali do Francji. Ciotka Janiny poślubiła męża swojej zmarłej siostry, który znalazł pracę w górnictwie na północy Francji. Kryzys ekonomiczny zmusił ich do powrotu do Polski na lata 1935-1937, po czym ponownie wyjechali do Francji, znów do zagłębia węglowego, tym razem jednak w Masywie Centralnym. Janina bardzo dobrze się uczyła i jej nauczyciel polskiego zachęcał ją do nauki w polskim Liceum w Villard-de-Lans, dokąd wyjechała w 1943 r. Była świadkiem pierwszych walk na płaskowyżu Vercors, po czym nie bez trudności wróciła do siebie do domu, gdzie otrzymała straszną wiadomość o masakrze w Vassieux, z której cudem ocalał jej licealny kolega i przyszły mąż, Marian Liber. Janina zdała maturę już w paryskim liceum. Razem z mężem Marianem przenieśli się w okolice Metz, gdzie pracowali jako nauczyciele, a później założyli własną szkołę. Janina była aktywnym członkiem Stowarzyszenia byłych uczniów. Zmarła w 2007 r.

Urodzona 13 grudnia 1901 r. w Krasnosiółce (ówczesna Polska). Zofia uczyła biologii i chemii w Warszawie, a w 1938 r. wyjechała do swojego brata Juliana, pełniącego wówczas we Francji funkcję ambasadora Polski. Uczyła tam w pierwszym polskim liceum im. Cypriana Norwida w Paryżu, a następnie w Liceum w Villard-de-Lans w latach 1940-1945. Opiekowała się również internatem dla dziewcząt. Była obecna w Villard-de-Lans podczas walk na płaskowyżu Vercors i jej między innymi przypadło w udziale traumatyczne zadanie identyfikacji ciał zmasakrowanych uczniów. Przezywana « Amebą », bardzo lubiana przez uczniów i profesorów, uważana była za « serce Villard », prowadziła obszerną korespondencję z byłymi uczniami (w naszym archiwum znajduje się około 300 listów !), pozostawała w ciągłym kontakcie z Villardczykami. Latem 1946 r. wróciła do Polski i dalej pracowała jako nauczycielka. Zofia zmarła w 1988 r.

Marcel urodził się 24 października 1915 r. w Molière-sur-Cèze (departament Gard, Francja). Denise Menot urodziła się 2 sierpnia 1918 r. w La Tronche (departament Isère, Francja). W 1938 r. Marcel studiował na uniwersytecie w Lille, gdzie poznał Wacława Godlewskiego, wykładowcę literatury polskiej i lektora języka polskiego. Zaprzyjaźnili się. Po klęsce 1940 r. Godlewski schronił się u Malbosów w Robiac (departament Gard). Na początku października, zaraz po otwarciu Liceum, Godlewski zaangażował Malbosa jako nauczyciela francuskiego. Marcel uczestniczył w życiu Liceum od pierwszego do ostatniego dnia. W czerwcu 1944 r. ożenił się z Denise Menot, która także podjęła pracę nauczycielki w Liceum.

Oboje pracowali także w polskim liceum w Paryżu, ale po roku wrócili do Villard-de-Lans. Założyli wtedy własne gimnazjum, La Clarté, w którym przestrzegano zasad pedagogicznych obowiązujących kiedyś w polskim Liceum. Całe życie spędzili w Villard-de-Lans. Marcel był jednym z filarów Stowarzyszenia byłych uczniów i został mianowany jego honorowym przewodniczącym. Zmarł w 1995 r. Denise aktywnie uczestniczyła w życiu społecznym Villard. Zmarła w 2005 r.

Urodzony 12 października 1924 r. w Paryżu (Francja). Rodzina Edwarda wyemigrowała do Francji po Pierwszej Wojnie światowej. Ojciec rodziny otworzył w Paryżu własną piekarnię. W 1937 r. Edwarda wysłano do Polski na dalszą naukę. Kiedy spędzał wakacje we Francji, wybuchła wojna. W 1943 r. Edward podjął naukę w polskim Liceum w Villard-de-Lans, i w 1943 r. zdał tam maturę. Był oficerem łącznikowym między Anglią i Francją, biorąc udział w szczególnie niebezpiecznych misjach. W 1949 r. wyjechał do Kanady, gdzie pracował jako piekarz. Na wiadomość o chorobie ojca wrócił na krótko do Paryża, ożenił się z Krystyną Kubiak, ponownie wyjechał do Kanady, porzucił pracę w piekarni i zatrudnił się jako przedstawiciel handlowy. Zmarł w 2004 r.

Urodzony 27 kwietnia 1922 r. Był uczniem Liceum w Villard-de-Lans w latach 1940-1942.

Urodzona w Chełmży (Polska). Rodzice Marii wyemigrowali do Francji w 1931 r. i zamieszkali w okolicach Saint-Étienne. W 1943 r. Maria podjęła naukę w polskim Liceum w Villard-de-Lans, którą po rozpoczęciu roku szkolnego 1946 kontynuowała w liceum w Paryżu. W 1947 r. wróciła do Polski, w 1949 r. zdała maturę. Podjęła studia chcąc zostać nauczycielką języka francuskiego, ale wydział, na którym studiowała, został szybko zamknięty. Pracowała więc w branży eksport-import. W 1957 r. wróciła do Francji, nie znalazła pracy jako nauczycielka, ale zatrudniła się jako opiekunka społeczna. Maria znana była również pod nazwiskiem Orliac. Zmarła w 2023 r.

Urodzony 14 grudnia 1923 r. w Olszanicy (Polska). Uczeń polskiego Liceum w Villard w latach 1940-1944.

Urodzony 15 lipca 1923 r. w Kacwinie (Polska). W 1925 r., po wyjeździe na stałe do Francji, rodzina zamieszkała w Guegnon (departament Saona), bardzo blisko przyszłej linii demarkacyjnej. Ludwik wstąpił do Ruchu Oporu (POWN-Monika), w 1941 r. przeprowadzał uciekinierów z niemieckich obozów jenieckich ze strefy okupowanej do wolnej strefy. Po zajęciu wolnej strefy przez Niemców Ludwika wysłano na płaskowyż Vercors, gdzie miał kontrolować napływ uczniów do polskiego Liceum im. Cypriana Norwida i składać sprawozdania na ten temat do wojskowego sztabu głównego pułkownika Hueta. W takich okolicznościach został przyjęty do Liceum w 1943 r. W momencie rozpoczęcia walk z okupantem na płaskowyżu Vercors był właśnie na wakacjach w domu. Nie wrócił do Liceum, ale dołączył do polskich partyzantów porucznika Topora, z których większość stanowili Polacy, wcześniej siłą wcieleni do armii niemieckiej. Po wojnie Ludwik wstąpił do armii amerykańskiej, gdzie sprawował nadzór nad jeńcami niemieckimi. Skorzystał z konwoju jadącego do Polski i wrócił do ojczyzny. Prześladowany za swoje przekonania polityczne i więziony, zdołał wyjechać do Francji dopiero 22 lata później.

Urodzony 28 listopada 1929 r. w Warszawie (Polska). Na początku wojny, po wkroczeniu armii sowieckiej na tereny wschodniej Polski, ojciec Andrzeja został aresztowany. Andrzej nigdy już nie miał go zobaczyć. Rok później jedna z jego babek, z pochodzenia Francuska, otrzymała pozwolenie na wyjazd do Libanu. Rodzina zamieszkała w Bejrucie, a później przeniosła się do Francji, do Chambéry, gdzie matka Andrzeja uczyła polskiego. Andrzej podjął naukę w Villard-de-Lans w 1945 r., i kontynuował ją w Paryżu w 1946 r. Maturę zdał w 1947 r., następnie studiował architekturę w Grenoble, w Londynie i w Paryżu. W czasie studiów ożenił się. Po ukończeniu studiów otworzył swoją pracownię w Vienne (departament Isère). We wrześniu 2025 r. Andrzej wciąż jest wśród nas.

Urodzony 5 kwietnia 1924 w Lyonie (Francja). Rodzice Edwarda przyjechali do Francji na umowę o pracę około 1920 r. Edward uczył się w liceum du Parc w Lyonie. W 1941 r., przy okazji swojej działalności w skautingu, poznał odpowiedzialnych za polska siatkę Ruchu Oporu POWN Monika i został jej łącznikiem. W 1942 r. Podjął naukę w polskim Liceum w Villard-de-Lans. Po walkach w Vassieux, w których brał udział, zaangażował się w Ruch Oporu, a później przedostał się do Anglii, gdzie się zaciągnął do Polskiej Armii. Wstąpił do szkoły oficerskiej Cadet Officer Training Unit. Otrzymał stopień porucznika. Zdemobilizowany w czerwcu 1947 r., wrócił do Francji, gdzie pracował w przemyśle. Znajomość języka polskiego pozwoliła mu przez dziesięć lat pracować w Polsce. Po ślubie Edward ostatecznie osiedlił się w Meyzieu, niedaleko Lyonu, gdzie aktywnie udzielał się w organizacjach zajmujących się kulturą i w związkach dawnych kombatantów. Edward zmarł w 2017.

Urodzona 25 sierpnia 1923 r. w Krakowie (Polska). Rodzice Bronisławy przyjechali do Francji w 1928 r. Ojciec pracował w kopalni i zginął w wypadku przy pracy. Matka zmarła niedługo potem. Jedenastoletnia Bronisława została sierotą. Jej młodszego brata wysłano do Polski, a ona trafiła do sierocińca w Lyonie, a później do sierocińca w Montceau-les-Mines, prowadzonego przez siostry św. Wincentego a Paulo. To siostry wysłały Bronisławę do polskiego Liceum w Villard-de-Lans. W 1945 r. Bronisława zdała maturę i wyjechała do Paryża, gdzie podjęła studia na Sorbonie. W 1946 r. wyszła za mąż za Kazimierza Kalusińskiego polskiego pochodzenia, byłego ucznia Liceum w Villard-de-Lans, który zasłynął swoimi bohaterskimi czynami w walce. Oboje wyjechali do Polski w 1948 r. Dziewięć lat później, rozczarowani ustrojem politycznym, zdołali wrócić do Francji. Kazimierz pracował w przemyśle metalurgicznym, a jego żona zajmowała się osobami z dyslekcją. Bronisława zmarła w 1988 r.

Urodzona 26 sierpnia 1924 r. w Warszawie (Polska). Ojciec Jadwigi pracował w Komisariacie Generalnym Rzeczypospolitej Polskiej w Gdańsku. W 1935 r. rodzina zamieszkała na stałe w Warszawie, gdzie Alfred, ojciec, zajmował wysokie stanowiska państwowe. We wrześniu 1939 r. Alfred otrzymał polecenie wyjazdu do Francji w celu zarządzania przewiezionymi tam polskimi funduszami. Brał on udział w zakładaniu Liceum w Villard-de-Lans, gdzie Jadwiga rozpoczęła naukę w 1940 r. Maturę zdała w 1943 r. i zaangażowała się w Ruch Oporu. Jej ojca aresztowano w 1944 r. i zesłano do obozu koncentracyjnego. Życie stawało się coraz cięższe. Jadwiga znalazła pracę w sanatorium Grand Adret w Villard-de-Lans. Kiedy Alfred wrócił z obozu, cała rodzina zdecydowała się na powrót do Polski. W 1948 r. Jadwiga wyszła za mąż za Henryka Krajewskiego. Pracowała w dziedzinie finansów, a później-Spraw zagranicznych. Zmarła w 2010 r.

Urodzony 20 maja 1921 r. w Grybowie (Polska). Rodzice Adama byli nauczycielami. W 1939 r. Adam wstąpił do Pierwszego Pułku Strzelców Podhalańskich i walczył w jego szeregach. Wzięty do niewoli, po Kampanii wrześniowej internowany na Węgrzech, zaciągnął się do Polskiej Armii, którą generał Sikorski utworzył we Francji. Ranny, po kapitulacji w czerwcu 1940 r. zdołał się przedostać do strefy nieokupowanej i leczył się w szpitalu wojskowym w Lyonie. Tam dowiedział się o powstaniu polskiego Liceum w Villard, podjął w nim naukę i w ciągu dwóch lat ukończył szkołę średnią. Dzięki stypendium Polskiego Czerwonego Krzyża zapisał się na uniwersytet w Grenoble, angażując się równocześnie w działania Ruchu Oporu. Aresztowany w Uriage przez służby wywiadowcze SS, trafił do obozu koncentracyjnego w Natzweiler (Alzacja), a później do Dachau. Po odzyskaniu wolności 5 maja 1945 r. wrócił do Villard, przebywał tam przez jakiś czas na rekonwalescencji, i w tym czasie zaręczył się, a potem ożenił z Ireną Sobusik, byłą uczennicą Liceum. Kontynuował studia na uniwersytecie w Grenoble. W 1946 r. wrócił z żoną do Polski, gdzie pracował w szkolnictwie zawodowym. Napisał książkę Mój Villard-de-Lans, której wiele rozdziałów przedrukowano w Naszej szkole, książce opublikowanej staraniem Stowarzyszenia. Adam zmarł w 1999 r.

Urodzony 27 kwietnia 1925 r. w Noeux-les-Mines (departament Pas-de-Calais, Francja). Na początku wojny Tadeusz należał do skautingu i służył za polsko-francuskiego tłumacza w ministerstwie Wojny w Paryżu. Po kapitulacji jego rodzina schroniła się do Tuluzy, gdzie Tadeusz do niej dojechał. W 1942 r. Podjął naukę w polskim Liceum w Villard-de-Lans. W 1944 r., z « małą maturą » w kieszeni, zaciągnął się do Polskiej Armii, skąd wysłano go do szkoły oficerskiej w Wielkiej Brytanii. Po demobilizacji wrócił do Francji, gdzie kształcił się w Conservatoire National des arts et métiers (Wyższa Szkoła Sztuki i Rzemiosła, przyp. tłum.). Ożenił się z Izabelą Krasińską, także byłą uczennicą Liceum w Villard-de-Lans. Pracował w fabryce plastiku Alpha-Perlex. Tadeusz zmarł w 2012 r.

Urodzony 3 kwietnia 1920 r. (albo 13 marca 1922 r.) w Radzyniu Podlaskim (Polska). Był uczniem polskiego Liceum w Villard w roku szkolnym 1942-1943.

Urodzona 17 marca 1924 r. W Krakowie (Polska). Uczyła się w polskim Liceum w Villard w roku szkolnym 1942-1943.

Urodzona 9 czerwca 1928 r. w Thionville (departament Moselle, Francja). Rodzice Janiny wyemigrowali z Polski po Pierwszej Wojnie światowej i osiedlili się w Lotaryngii. Ojciec pracował w dużym przedsiębiorstwie. Na początku Drugiej Wojny światowej rodzina przeniosła się w okolice Châteauroux (departament Indre, Francja). Ojciec wstąpił do Polskiej Armii, ciężko ranny w walce i wzięty do niewoli umarł z ran w 1942 r. Janiną zaopiekował się Polski Czerwony Krzyż, i w czerwcu 1942 r. Wysłał ją do Liceum w Villard. Tam zdała maturę w 1946 r. i podjęła studia na wydziale handlu w Grenoble, gdzie poznała swojego przyszłego męża, Stanisława Panka. Zamieszkali w Colombes, niedaleko Paryża. Janina zmarła w 2023 r.

Urodzony 22 listopada 1917 r. w Goszczanowie (Polska). W momencie wypowiedzenia wojny Henryk służył w pierwszym Batalionie Pancernym, stacjonującym w Poznaniu. Po klęsce przedostał się z Polski do Francji, gdzie wraz z Wojskiem Polskim brał udział w bitwach nad Marną. Po kapitulacji, zdemobilizowany, został przyjęty do Liceum w Villard-de-Lans. Maturę zdał w 1943 r. Przedostał się do Wielkiej Brytanii przez Pireneje i Hiszpanię, tam kontynuował walkę w oddziałach pancernych Wojska Polskiego. Ciężko ranny podczas walk o wyzwolenie Francji, leczył się w angielskim szpitalu. Zamieszkał na stałe w Wielkiej Brytanii, gdzie pracował w przemyśle.