—Wacław Godlewski, dyrektor. Biuletyn gminy Villard-de-Lans – Przemówienie wygłoszone na pierwszym zjeździe byłych uczniów liceum w Villard. Des Résistants polonais en Vercors. 2011.
Od tamtych dni byli uczniowie Liceum, gdzie by się nie znajdowali, gdzie by ich nie rzuciły indywidualne losy, we Francji, w Polce, w Anglii, za oceanami, czują się głęboko zjednoczeni ze sobą, z Villard-de-Lans, z jego górami — ze « Srebrnymi górami », jak się zwykło nazywać łańcuch Gerbier —, z jego łąkami, kwiatami, narcyzami, goryczką, lilią złotogłów, z jego grzybami… Wiedzą, że są i na zawsze będą zjednoczeni z ludźmi stąd i z tą ziemią.
Czy można sobie wyobrazić bardziej uroczysty hołd i gorętsze podziękowania złożone tym, którzy w 1940 r. przyjęli u siebie wygnańców bez ojczyzny, ludzi poranionych na ciele i duszy, bez dachu nad głową, bez schronienia, gotowych poddać się rozpaczy?
Wy przyjęliście ich pod swój dach, i razem z nimi przelewaliście krew. Teraz oni noszą imię « Villardczyków », bez ostentacji, wszędzie, gdzie przyszło im żyć, na prawie wszystkich kontynentach. Wpisują to imię obok swoich imion na dyplomach wszelkich możliwych stopni, i w swoim serdecznym wspomnieniu : ludzie prości, inżynierowie, artyści, pisarze, profesorowie licealni czy wykładowcy uniwersyteccy…