Okres przedwojenny. Zygmunt Lubicz-Zaleski w Paryżu, szósty od lewej, w otoczeniu profesorów, wśród których jest również Wacław Godlewski, po jego prawej stronie. (PolskieTowarzystwo Historyczno-Literackie. Biblioteka polska).
Polski rząd na uchodźstwie za swój priorytet uznał kontynuację walki, ale także troskę o tysiące polskich uchodźców we Francji, również o tych najmłodszych. Powierzył więc Zygmuntowi Lubicz-Zaleskiemu utworzenie w strefie nieokupowanej polskiej szkoły średniej. Wacław Godlewski miał mu w tym pomagać.
Lato 1940 r. — Z punktu widzenia polskiego rządu, przebywającego wówczas na uchodźstwie w Londynie, priorytetem była kontynuacja walki, ale także opieka nad tysiącami polskich uchodźców we Francji, również tych najmłodszych: oni byli przyszłością Polski. W strefie nieokupowanej należało więc utworzyć polską szkołę średnią.
Zygmunt Lubicz-Zaleski był delegatem rządu do spraw Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, zajmował się organizacją nauki polskich stypendystów oraz ich integracją we francuskich liceach, jak również nadzorował działalność pierwszego polskiego liceum im. Cypriana Norwida, w czym pomagali mu między innymi Adam Rose, przewodniczący Polskiego Czerwonego Krzyża i dawny polski wiceminister przemysłu i handlu, jak również polski konsul generalny w Lille, Aleksander Kawałkowski.
Lubicz-Zaleski skontaktował się z zaprzyjaźnionym od dawna Wacławem Godlewskim, lektorem języka polskiego na uniwersytecie w Lille, a także koordynatorem sprawującym kontrolę nad wszystkimi lektoratami języka polskiego we Francji, który wówczas znalazł schronienie w miejscowości Gand, w rodzinie swojego przyjaciela Marcela Malbosa : « …teraz żądają ode mnie (…) abym zorganizował gimnazjum-liceum polskie dla młodzieży polskiej, która uszła z Polski, i zajął się innymi sprawami oświatowymi. Godzę się naturalnie… Zbieram personel(…) jadę do Wacława Godlewskiego (…) Naturalnie Godlewski przyjmuje propozycję i odtąd (…) zacznie mi pomagać ze wszystkich sił.” Z. Lubicz-Zaleski, Pamiętniki, t. II, Polskie Towarzystwo Historyczno-Literackie w Paryżu, Paryż-Łódź, s.130.
Wrzesień 1940 r. Zygmunt Lubicz-Zaleski przyjechał do Robiac (departament Gard), do tamtejszego proboszcza, wuja Marcela Malbosa. Tam znalazł schronienie Wacław Godlewski. Zaleski przekonał Godlewskiego do pomocy w tworzeniu Liceum (Stowarzyszenie Pamięć Polskiego Liceum).
—Zygmunt Lubicz-Zaleski, dyrektor. Pamiętnik 1939-1945, Od Grotowic do Buchenwaldu, Paryż-Łódź 1998, s. 130.
We wrześniu 1940 roku (w pierwszych dniach września) dostaję jednocześnie parę telegramów. Wzywają mnie do Tuluzy do pracy… Dotąd zajmowałem się przez korespondencję losami naszej rozproszonej młodzieży stypendialnej…teraz żądają ode mnie (…), abym zorganizował gimnazjum-liceum polskie dla młodzieży polskiej, która uszła z Polski – i zajął się innymi sprawami oświatowymi. Godzę się naturalnie…
Zbieram personel. Pierwsza osoba zaangażowana to p. Jadwiga Aleksandrowicz, jeszcze w Tuluzie. Dzielna, doskonale fachowo przygotowana niewiasta. Dobry wybór. Potem (i po szeregu starań w Tuluzie)jadę do Wacława Godlewskiego, który bawi u stryja przyjaciela swego, Marcelego Malbosa, księdza proboszcza Bertranda. Zastaję tam innych pogrobowców klęski (Lequeux). Półtora dnia wytchnienia w jakimś przedziwnym zaciszu…Niech na całym świecie wojna, byle (francuska) wieś spokojna… . Naturalnie Godlewski przyjmuje propozycję i odtąd, po paru tygodniach, zacznie mi pomagać ze wszystkich sił.