1943-1944 — Drużyna piłki nożnej. W pierwszym rzędzie od góry stoją : ?, Marian Liber, Witold Nowak, Józef Zglinicki, Alfons Borek (Stowarzyszenie Pamięć Polskiego Liceum).

Home
Foyer wolności
Życie codzienne
Sporty

Sporty

Rozdziały

1. Wcześniej
2. Początki
3. Uczestnicy
4. Życie codzienne
5. « Szkoła nie taka jak inne »
6. Walki
7. Zmierzch
8. Dalsze losy
9. Dzień obecny

Uczniowie uprawiali różne dyscypliny sportu : boks, narciarstwo, piłkę nożną, hokeja… Ekipy odnosiły spektakularne sukcesy, regularnie wygrywając ze swoimi przeciwnikami z Villard-de-Lans i z regionu.

Z inicjatywy Witolda Budrewicza, inżyniera z wykształcenia, ale także mistrza boksu, w liceum organizowano zajęcia sportowe. Już w październiku 1940 r. powstały drużyny siatkówki i koszykówki, następnie drużyna hokeja na lodzie, bobsleje, drużyny bokserska i piłki nożnej. Młodzież odnosiła spektakularne sukcesy. Drużyny narciarska i bokserska odznaczyły się w zawodach regionalnych. Drużyna hokeja na lodzie regularnie uczestniczyła w spotkaniach z drużynami pierwszej ligi. Licealna ekipa piłki nożnej biła na głowę drużynę piłki nożnej z Villard-de-Lans, toteż często wspomagała lokalną reprezentację. Niektórzy spośród nich zostali zawodowcami.

4.6.1 « Lata szkolne 1940-1943 były złotym okresem villardowskiego sportu. »

Bobsleje… Od prawej strony do lewej, Leszek Witkowski, Jimmy Hernik i Jan Budrewicz. (Stowarzyszenie Pamięć Polskiego Liceum.)

—Tadeusz Łepkowski, uczeń. Wolna szkoła polska w okupowanej Francji, 1990 r., s. 124-125.

Gimnazjum ï Liceum im. Cypriana Norwida było wysoce usportowione, zwłaszcza w latach 1940 – 1942, i rozmiłowane w turystyce górskie j..

Zwykła szkolna gimnastyka nie zadowalała uczniów „od Norwida ». Kiedy tylko mogli, zwłaszcza w niedzielę i święta oraz w czasie ferii, szli w góry, na szczyt Cornafion lub Grande Moucherolle, w dolinę rzeki Bourne, w rejon Correnćon i Valchevrière. Dość często odwiedzano liczne w Vercors groty. Z uwagi na brak odpowiedniego sprzętu wspinaczki na trudne ściany i szczyty były już znacznie rzadsze.

Dyrekcja dbała o organizacyjną stronę ruchu sportowego. Działało uczniowskie Koło Sportowe, zarządzane przez uczniów. Sprzętem sportowym zajmowali się i wypożyczali go uczniom nauczyciele i wychowawcy.
Wśród licznych sportów uprawianych przez polskich villardczyków na pierwszym miejscu postawić trzeba piłkę nożną i dyscypliny zimowe (narciarstwo, bobsleje, hokej na lodzie).

Największe bodaj sukcesy mieli futboliści. Drużyna szkolna grała dóbrze technicznie, szybko i pomysłowo. Doskonały był zwłaszcza napastnik Kaletka, niezwykle bramkostrzelny. Na dobrym poziomie grali: Czech, Mularz, Witkowski i Wolański. Licealiści polscy „ogrywali » wszystkie lokalne drużyny (m. in. drużynę obozu młodzieżowego pokonali 4: 2, a reprezentację Villard-de-Lans 7:0!). Zwyciężali też zespoły z dalszych regionów departamentu lzery.

Uczniowie polskiego liceum uczestniczyli z powodzeniem w lokalnych zawodach narciarskich. Zajmowali z reguły czołowe miejsca. Startowano też udatnie w bosblejach. Zespół hokejowy grał z lokalnymi drużynami jak równy z równym, a nawet potrafił zwyciężać drużyny francuskiej I ligi.

Z inicjatywy Budrewicza, propagatora sportu i wychowania fizycznego, uprawiającego przed wojną boks, kilku uczniów zajęło się z powodzeniem tą dyscypliną sportu. Bardziej masowy charakter miała piłka siatkowa i koszykowa. Rozgrywano spotkania z miejscowymi zespołami francuskimi oraz z drużynami polskimi ze schronisk TOPF-u. Nieliczni bawili się raczej niż uprawiali „drogi » sport, jakim był tenis. Bardzo chętnie natomiast grano w ping-ponga. Dotyczyło to zarówno chłopców, jak dziewcząt. Gimnazjalistki i licealistki uprawiały też siatkówkę i sporty zimowe.

Lata szkolne 1940-1943 były złotym okresem villardowskiego sportu. Od jesieni 1943 r. nie było już w szkole sportowców, którzy by nie rozsławili imienia polskiego liceum: narciarzy, piłkarzy, hokeistów. Dla nich, już absolwentów, i dla młodszych, jeszcze uczniów, nadchodziły czasy walki..

4.6.2 « Co, ja mam walczyć z okularnikiem ? »

Profesor Jan Budrewicz na ulicach Villard-de-Lans (Stowarzyszenie Pamięć Polskiego Liceum).

—Adam Skinder, uczeń. Mój Villard de Lans, 1978 r., s. 5-6.

Kierownikiem internatu i zarazem nauczycielem wf był inżynier Budrewicz. Przystojny, zawsze pedantycznie ubrany, w okularach. Odświętnie palił cygaretki « Njnas » lub uczył się na co dzień palić grubą krótką fajkę.
Nikomu nie mogło się skojarzyć bokserskie mistrzostwo z jego sylwetką w okularach. A jednak przekonaliśmy się wkrótce o tym.

Budrewicz dla chętnych prowadził trening bokserski. Każdy kandydat rwał się do walki przynajmniej sparringowej, lecz dojście do niej było długą drogą nudnych treningów – zapraw. I mimo, że niektórzy, jak kolega Kostrzanowski czy Kotlarz byli uzdolnieni w tym kierunku, to jednak pamiętam tylko jedną walkę bokserską i to nie w ich wykonaniu.
Stoczona walka spowodowana została aroganckim zachowaniem się jednego z naszych kolegów. Potężnie zbudowany kolega P., kadet z Rawicza, usiłował imponować wszystkim swą siłą.
Z biegiem czasu przekształciło się to w bezczelne postępowanie z innymi, słabszymi. W takiej sytuacji inżynier Budrewicz powiedział:

– „Jak widać, tylko siła może nauczyć cię rozumu i kultury!”
Otrzymał na to ironiczną odpowiedź:
– „ A niech się znajdzie taki nauczyciel, to mu wyperswaduję jego zawód!”
– „ Dobrze” – powiedział inż. Budrewicz – „Po apelu ubieramy rękawice!”
Zaskoczony tym P. burknął:
– „ Co, ja mam walczyć z okularnikiem? By jeszcze za okulary płacić?”

Czekaliśmy z napięciem na to spotkanie. Przyszedł inż. Budrewicz ubrany po sportowemu z rękawicami bokserskimi. P. przebrał się, zachowując jednak pewność siebie. Ba! Przecież on był mistrzem korpusu Rawicza w boksie!
Walce nikt nie sędziował. Starcie!
P. zadawał huraganowe ciosy, sypiąc je jak z wora. Ale nasz kierownik jak posąg, robił uniki prawie że w miejscu stojąc, a wszystkie ciosy wyłapywał na rękawice.
Twarz bez okularów nie zdradzała żadnego wyrazu. Tak minęła pierwsza runda.
W drugiej P. znów ruszył do natarcia. Miał siły i wierzył w nie!
Lecz brak rezultatu jego wysiłku powodował zdenerwowanie, efektem czego było wypuszczanie ciosów zbyt niskich.
Po jednym z takich, kierownik odskoczył i powiedział:

– „ Tak nisko bić nie wolno!”
– „ Ja biję zgodnie z przepisami, ale że mam długie ręce a ktoś jest niski, to nie moja wina!”

I znów padły nieprzepisowe ciosy. Tego było już inż. Budrewiczowi za dużo! Odskoczył i wykrzyknął:
– „ O, tak się bije!!!”
Po czym wypuścił kilka bomb, przy których głowa P. odskakiwała do tyłu jakby ze zdziwieniem. Usiłował się zrewanżować, lecz bez skutku! Ciosy kierownika spadały na niego, nie wiedział jak i skąd, wreszcie zaczął się słaniać, w końcu poddał się! Dla niego ta walka musiała być wielką nauczką, bo poszedł do inżyniera i przeprosił go!
P. nie mógł tej nauczki przeżyć spokojnie i opuścił wkrótce Villard wyjeżdżając do Anglii. Tam też potrzebowali silnych. Od tego czasu autorytet kierownika jako sportowca wzrósł niesamowicie.

Ale nie tylko boks był domeną Budrewicza. Interesowały go prawie wszystkie rodzaje sportów, które były możliwe do uprawiania w Villard, w naszych warunkach. A więc narciarstwo turystyczne i wypoczynkowe. W zawodach uczestniczyli też Francuzi. Pamiętam, że tej pierwszej zimy odbył się zjazd z Moucherolle, w którym zwyciężył student Poncet – Polak zakopiańczyk. W biegu płaskim królował WNUK, też zakopiańczyk! Doszło nawet do spotkania drużyny hokejowej z Briançon (były mistrz Francji) z naszym liceum przynosząc nam zwycięstwo! Bohaterami jego byli K. Dębski, Z. Kotowski, A. Trybuszewski i Z. Krasicki!
Była i drużyna piłki nożnej rozgrywająca mecze z drużynami francuskimi, na prowizorycznym boisku znajdującym się w połowie drogi do Lans. Tam królował Nowak i Mularz z naszej klasy.
Drużyny koszykówki i siatkówki też miały swoje sukcesy.

4.5Chór

« Szkoła nie taka jak inne »5.0