Ogólną liczbę osób uczących się i pracujących w liceum można ocenić na około ośmiuset osób. Sporządzenie dokładnych statystyk na podstawie bardzo niespójnych danych byłoby niemożliwe, a pod wieloma względami wręcz niepotrzebne. Dwie sprawy pozostają bezsporne: była to zbiorowość równocześnie skrajnie różnorodna, jeśli wziąć pod uwagę pochodzenie społeczne i geograficzne jej członków, a także bardzo młoda, jeśli wziąć pod uwagę stan cywilny i stan ducha jej członków. Stan ducha, chociaż nie jest kategorią statystyczną, również zalicza się do cennych, miarodajnych realiów.
Pochodzenie geograficzne uczniów, czyli pochodzenie określone miejscem urodzenia, zawsze ma duże znaczenie. W danych dotyczących miejsca urodzenia były jednak bardzo duże luki : w odniesieniu do 17 % uczniów miejsce urodzenia było nieznane, niepełne albo niejasne. Oznaczało to jednak, że w 83% miejsce urodzenia było znane i pewne, co stanowiło wystarczającą podstawę do analizy ilościowej. Tak więc na 574 uczniów, 64 % urodziło się w Polsce, 33 % we Francji, 3 % w innych krajach.
Z powodu braku wystarczających danych nie sposób dokładnie określić pochodzenie społeczne wszystkich uczniów urodzonych w Polsce. Wiadomo tylko, że pochodzenie społeczne uczniów liceum było odbiciem całego polskiego społeczeństwa sprzed Drugiej Wojny światowej, od arystokracji i wielkich właścicieli ziemskich po mieszczaństwo, przez urzędników, rzemieślników, robotników, chłopów, wolne zawody, profesorów i nauczycieli, nie zapominając o osobach pełniących ważne państwowe funkcje cywilne i wojskowe. Znaczna część uczniów pochodzących z rodzin robotniczych czy chłopskich wywodziła się jednak ze „starej” „emigracji”, to znaczy, że, chociaż ta młodzież urodziła się w Polsce, opuściła ona ojczyznę w bardzo młodym wieku, towarzysząc rodzicom w drodze do Francji.
Przez sześć lat krótkiego istnienia liceum (także ze względu na wyjątkowe okoliczności spowodowane wojną) zaistniała w nim bardzo nietypowa sytuacja demograficzna odnośnie piramidy wieku i różnicy wieku między uczniami. Między najstarszym uczniem, Władysławem Wichą (urodzonym w 1904 r.), a najmłodszym, Jackiem Maciejem Siebeneichenem (urodzonym w 1934 r.), było trzydzieści lat różnicy; pierwszy z nich opuścił liceum latem 1943 r., a drugi rozpoczął naukę w liceum w 1945 r., czyli zaledwie dwa lata później.
W odniesieniu do nauczycieli i opiekunów wyraźnie można zauważyć, że początkowo większość stanowili mężczyźni : 71,2 %, jak również, że wielu nauczycieli pochodziło z polskich kresów: dwóch z nich urodziło się na Białorusi, dwóch innych na Ukrainie, dwóch w Galicji wschodniej, jeden na Litwie, i wreszcie jeden na Zaolziu, części Śląska będącej przedmiotem sporu między Czechami a Polakami.
W administracji pracowało sześć kobiet i dziewięciu mężczyzn. Ta lista jest z pewnością niekompletna, bo w składzie personelu często następowały zmiany. W Villard stabilność była większa niż w Lans.
Liceum miało swoją służbę medyczną, składającą się z kilku lekarzy i z jednego pielęgniarza w Villard, i z jednego lekarza w Lans. Francja nie uznawała polskich dyplomów ukończenia studiów medycznych, lekarze oficjalnie nosili tytuł przełożonego pielęgniarzy. Pracowali tam również dentyści na zasadzie pracowników tymczasowych, o których jednak nie zachowały się żadne informacje. Wydaje się jednak, że średnia wieku pracowników medycznych znacznie przewyższała średnią wieku nauczycieli.
Największe luki znajdują się na liście pracowników wykonujących tzw « zawody fizyczne » . Daty i miejsca urodzenia znane są tylko w rzadkich przypadkach. Wydaje się, że średnia wieku osób wykonujących zawody fizyczne przewyższała średnią wieku nauczycieli czy pracowników administracji.
