1.7.1 « Starania o otwarcie gimnazjum szybko zaczęły przynosić owoce. »
—Tadeusz Łepkowski, uczeń. Wolna szkoła polska w okupowanej Francji, s. 22.
Już w 1924 r. nauczyciele polscy podjęli starania o otwarcie średniej szkoty polskiej dla młodej generacji liczącego już kilkaset tysięcy osób wychodźstwa zarobkowego, głównie robotniczego (grudzień 1924 r.).
Stanowisko założonego w dniu 15 IV 1925 r. Związku Nauczycielstwa Polskiego we Francji w sprawie emigracyjnego gimnazjum było jednoznaczne: „z uwagi na to, że wśród młodzieży półmilionowego wychodźstwa znajduje się element zdolny, Z.N.P. we Francji wypowiada się za koniecznością założenia zakładu naukowego o charakterze szkoły średniej. » W piśmie Zarządu Głównego Związku Nauczycielstwa Polskiego we Francji wysłanym 2 V 1929 r. z La Madelaine (departament Północny) do konsulatów RP prezes Więcek zawiadamiał, iż na zjeździe odbytym w 1928 r. nauczyciele polscy podjęli inicjatywę zorganizowania gimnazjum. „Wydaliśmy cegiełki, by ułatwić uchodźcom gromadzenie funduszów.
«Pragnęlibyśmy, by w tej akcji wzięli udział wszyscy absolutnie Polacy bez względu na przekonania społeczne».
Inicjatywa nauczycielskiego związku nie została uwieńczona sukcesem, ale też nie pozostała bez echa. Podjęli ją księża ze zgromadzenia zakonnego palotynów (Societas Apostolatus Catholici, SAC), działający nader aktywnie w środowisku emigracji zarobkowej. Organizacyjne możliwości palotynów wzrosły w 1937 r., kiedy to przejęli kierownictwo Polskiej Misji Katolickiej we Francji. Na jej czele stanął młody, energiczny i pełen inicjatywy ks. dr Franciszek Cegiełka. Starania o otwarcie gimnazjum szybko zaczęły przynosić owoce. Otwarcie szkoły przygotowano w Amiens na rok 1939. Przyjęto już 60 uczniów, lecz wybuch wojny polsko-niemieckiej uniemożliwił jej otwarcie, a bombardowanie w roku następnym zniszczyło kompletnie przygotowany gmach nowej szkoły.