« Szkoła nie taka jak inne »

Po całych stuleciach walk, łączenia się, i kolejnych okresach zniszczeń, Polska zjednoczyła się dopiero w 1918 r. Wyostrzona świadomość patriotyczna kazała stawiać opór hitlerowskiej i stalinowskiej napaści, jak również niszczeniu wszystkiego, co ucieleśniało ducha polskości. Należało się przygotować do odnowy narodu.

Liceum ożywiał nie tylko duch patriotyczny, ożywiała je także duchowość religijna, ale był to katolicyzm życzliwy, otwarty na innych.

Relacje między społecznością liceum a mieszkańcami nie układały się bezproblemowo . Początkowo panowała między nimi nieufność. W miarę upływu czasu napięcia opadły, ustąpiły miejsca ciekawości, później sympatii i wzajemnemu szacunkowi.

Wobec tego liceum, tak jasno wyrażającego swoje dążenia, rząd Vichy przyjął postawę dwukierunkową. Liceum pozostawało oczywiście pod ścisłym nadzorem, wszystkie nakazy okupanta były bezwzględnie wprowadzane w życie, ale na najwyższym szczeblu rząd Vichy i władze licealne łączyło porozumienie.