Początki

Wrzesień 1939 r. Niemcy i ZSRR napadły na Polskę i podzieliły między siebie jej terytorium. Polski rząd schronił się do Francji, do miasta Angers. Armia polska tworzyła się na nowo w Bretanii.

Uchodźcy z Polski zaczęli napływać do Francji. Należało coś zrobić, żeby najmłodsi nie stracili roku szkolnego. Polska szkoła miała powstać w Amiens, zamiast niej w Paryżu na rok otwarto polskie liceum im. Cypriana Norwida.

Po ośmiu miesiącach « dziwnej wojny » w czasie której wszyscy się wzajemnie obserwowali, Niemcy napadły na Holandię, Belgią i Luksemburg. Rozpoczęła się bitwa o Francję, i zakończyła się klęską. Pierwsze polskie liceum im. Cypriana Norwida musiało zaprzestać działalności. Polski rząd na uchodźstwie przeniósł się do Londynu.

Polski rząd na uchodźstwie za swój priorytet uznał kontynuację walki, ale także troskę o tysiące polskich uchodźców we Francji, również o tych najmłodszych. Powierzył więc Zygmuntowi Lubicz-Zaleskiemu utworzenie w strefie nieokupowanej polskiej szkoły średniej. Wacław Godlewski miał mu w tym pomagać.

Grenoble wydawało się idealnym miejscem na nową szkołę: miasto uniwersyteckie, wielu uchodźców, w tym warszawskie elity, bliskość neutralnej i życzliwej Szwajcarii. Ostateczny wybór padł na dyskretniej usytuowaną miejscowość w pobliżu Grenoble, Villard-de-Lans, i jej liczne hotele opustoszałe od początku wojny.

18. Października 1940 r. W budynku Hôtel du Parc et du Château otwarto drugie polskie liceum im. Cypriana Norwida. Z ramienia władz francuskich uczniów przyjmował Ambroise Jobert, profesor uczący historii Polski.

Trudno jednoznacznie określić status prawny liceum. Była to bowiem prywatna, zagraniczna placówka szkolna, z własną administracją i własnymi programami, ale od strony pedagogicznej pozostawała pod kontrolą francuskiego Ministerstwa Edukacji Narodowej.